X
تبلیغات
و عشق وحشی تر از آن است که پنهان ماند

...........از سایه ای که ادمش رفته

                                   ای سرنوشت حالا که

       سایه بی منت  پدر نیست

             سخاوت شانه های برادرم نیست

                    سرخی معجزه  عشق نیست

                          سلامتی تن رنجورم  نیست و

                                  سکوت سنگین خدا هست

                                         سردی اغوش مهربان دوست  هست

                                                سبزی دستان شفابخش مادرم درقفس دلتنگیست           

سنت میشکنم

                  و هشتمین سین امسالم را

                                    سوختن انتخاب میکنم

                              پس سلاخیم کن که دگر دردی حس نمیکنم

 

 خدا    ديگر  بگذار بسوزم

اه و ناله و دعایم که به اسمانت نرسید

         شاید دودم به اسمانت برسد

     خدا جونم مانده ام این نهایتم تاوان کدام گناه است

میدانی خدا این کوچ نابهنگام

   حتی در خیال پرستوها نمیگنجید

 

مسافر بی بدرقه من

انقدر بی صدا رفتی که از وداع جا ماندم

باز بنازم به غیرت چشمانم

 که آبی پشت سرت ریختند

 

+ تاريخ چهارشنبه بیست و یکم اسفند 1392ساعت 9:47 نويسنده هرزال |

چه سنگین گذشت

          عصر بارانی ام

گویی نوازش نمی کرد،

                            باران صورتم را

گریه ام، 

              فریادم،

                     تنها سکوتی بود

تا حرفهایم
                      در بستری از بغض بخوابند

باور اینکه تو این همه درد و رنج جسمی و روحی

پناهت پاهای کوچولویی باشد که سرت را رویش بگذاری

و ارامشت فقط دستان کوچکش باشد غیرممکن می نمود

که به لطف مهربانیش ممکن شد

ممنونم کوچولوی دوست داشتنیم

که گفتی:

 هرزاو هر وقت من مریضم تو نازم میکنی بیا تا منم نازت کنم

میدونی ناز کردن ادمو خوب میکنه  

اما تو که فرشته منی عزیزکم

       میدانی وجودت پاهایم را به زمین گره زده است

آخــر یـه شــب

ایــن گـریه هـا

سـوی چشامـو میبـره

 

+ تاريخ چهارشنبه هفتم اسفند 1392ساعت 16:57 نويسنده هرزال

قاصدك ارام گير

تا گويمت خروارها حرف از دلي پر درد

پيامم را برسان اين روزها كه عجيب دلم تنگ است

بگو نامهربان يار را

       اي معشوق نا مهربان من

اينك كه من خسته از تكرار روزهاي سخت بي تو بودن

              پذيراي اين سرنوشت تلخ شده ام

اينك كه اخرين برگ شمعداني ارزوهايم

         زير خروارها حرمان ارميده است

اينك كه سكوت مرگبار بغضم

                استقامت كوه را  به سخره ميگيرند

اينك كه مثنوي نانوشته زندگانيم به پايان نزديك است

          اينك كه فريادم ديگر در پشت هيچ

            سيم خارداري متوقف نميشود

اينك كه زير رگبار طوفان بيرحم گردون

           با اشتياقي عاري از توصيف در

         انتظار مرگ ايستاده ام

            با من از مرگ بگوي 

               اري معشوق نامهربان من

اكنون كه موهايم بوي تو را ميدهند

          بگمانم  در هذيانهاي تب آلود شبانه ام حضور

                        مهربان دستانت را به روييا ديده اند

                       با من بسيار بگوي از مرگ

زانروكه خرسندم چون  بالاخره

             مرگ مينوازد آرام آرام در بستر جانم

                                 وای ازاین  تنهایی

خدایا تو کجایی ...
راستی خدا یه ادمایی هستن باید ازشون حلالیت بگیرم
مال خیلی وقت پیشه خواهشا سر راهم قرارشون ده
نمیدونم کجا پیداشون کنم
سایت عاشقانه ساکار
 
                    باخیال دوست

                         به سر بردن اگر هست گناه
                                پس غرق گناهم شب وروز

                       

+ تاريخ چهارشنبه بیست و سوم بهمن 1392ساعت 9:22 نويسنده هرزال |

در این اندوه بی پایان با چشمهای خسته ام  پیمان بسته ام 

غمگین در لحظات  نبودنت 

      اشک می ریزم

       در هوای بی کسیهایم

                         بجای نفس درد میکشم

      و غبار رفتنت  بر دامن تنهاییهایم نشست باری بسیار تلخ

آه تنهاییهای   همسرت                              

سوگ نامه مصیبت بارروزانه ی مادرم

    گوش دقایقم  را کر کرده

و  پایه های بی ثبات   دنیا ی تاریکم را به لرزه دراورد ه است باز

 بسان شکستن تک تک استخوانهای بدنم درد میکند جای خالیت

ومن هنوز با تمام جسارتم نخواهم توانست  از کودکانت بنگارم

شاید بلندترین مرثیه ام برای انان میراث بماند

راستی خوشبحالت

نمیدانی  جای خالی عزیز ی

       را با اشکهایت پرکردن چقدر دردناک است

   اینان که از روشن نمودن شمع در دل تاریکی  سخن میگویند

       گويي به  اتشبازي  خرمن ارزوهايم  مشغولند

غافلند چراکه اینجادیرزمانی ست قامت شکسته  ارزوهایم در گنجه

پنهان است و سالهاست  در زير تقدیری شوم خاک میخورند

باری ارابه ی احساسم  چه بد در لابلای چرخهای زندگی گیر کرده است

دیگر راهی میشوم بدون توبسوی سمفونی دلتنگیهایم  

 اماهم چنان عاشق طلوع تو در میان لحظاتم  می مانم

           میدانم رویاست اماچند سالیست با این روییا دلخوشم

 

 

خدایا  کیمیاگری را سراغ داری که

اکسیری بسازد تا تکه های قدیمی را به سنگ بدل کند

قلبم بد جور نیازمند سنگ شدن است

گردباد که آمد ، همه چیز را با خود برد

جز درخت یادت ، که ریشه در زمین داشت ..

+ تاريخ پنجشنبه نوزدهم دی 1392ساعت 7:41 نويسنده هرزال |

در غروبی غم انگیزو پاییزی که بارانش بند نمی امد

   درمیان دلتنگی ها

                   زیستنم اغاز شد بی انکه خواستنی در میان  باشد

و حال پس از عبور سالها  در این میلاد های تهی از حس ماندن

              مینگارم برایت

 اری این منم  دخترکی که پشت پرچین  دردهایش امیید بخششی دیگر دارد

خدا بخشیدی به من چشمهای شرقی  افسونگری

              ان را بستان

    و به دخترک معصومی ببخش که چشمانی میخواهد برای یکبار دیدن عزیزانش

                چقدر صورت مهربان مادرش را در ذهن کوچکش مجسم کند

               کافیست دیدن این همه زجر با چشمانم 

                 زان جهت که لبخند تلخ مادرم هر روز مهمان چشمهایم هست

                        دیگر کافیست دیدن غم او

                چون تنها اقیانوسیست که عمود بر زمین درجریانست

                   دیگر بخشیده ام کسی را  که مرا زمینگیراین دنیای پرتردید کرد

                                   بی انکه بپرسد خواسته ای درکار است

           و یا شاید  یادش رفت کودک درونم را غسل دهد

       بگونه ای که زان روز که زندانی این دنیای سیمانی شدم

             شاهد گریه اش هستم عاری از هرگونه گناهی

            و جایش دستی دیگر عطا کن تا با ان غصه های کودکانم  را بردارم 

                                            و قلبم را

              این سرچشمه احساسم را

          به دخترك عاشقی  بده

      تا بنوازد در آن عشقی نو

                               آرام ... آرام

         باشد که عشق را به سراچه خیالم باز بگرداند

      و گيسوانم را به دست باد بسپار تا

            راز نوازش را به سوی گندمزار هاجاری کند

         اما  اشكهايم را از من و این چشمها نگیر چون

          تنها يادگاري من از حسی که دوست داشتن خدا مینامندش هستند

             باشد  بیاد اوری خدای من

                این قلب خسته  و ان چشمها ی گریان

                         از  چه روزهای بارانی و پر غبار و طوفانی  عبورکرده اند  

                   تابه قربانگاه احساسم رسیدند

                 واما من در لابلای تا رو پودجانم تو را نفس میکشم هنوز گاهگاهی

                     اری بالاخره  من انتقام زجر تمام دردهایم را  از خودم خواهم گرفت   

              زانرو که امدنم دست خودم نبود و همچنان رفتنم

                             باور کن   پاهای گنهکارم خسته اند از رفتن و نرسیدن

             براستی روحم خسته شده است از این تکرار بیهوده زمان با طعم اجبار

       بگمانم روزهایم  چیزی شبیه مرگ را در خود حل کرده اند که طعم زجر میدهند

          شاید هم زان روز که دل به دریا زدم و دردخویش بدریا گفتم

                 نفرین ماهیان گرفتست  مرا  چون زا نروز دریا همواره طوفانیست

                                ورنگ ارامش بخود ندیده است

                         درد نمردن دارد مرا از پاي در مي آورد

 بیا و مردانگی کن  یا به یکباره در غروب خزانی دیگر

             ریشه های زمینیم را بزن و یا

عشق را

دوست داشتن را

مهربانی را

باری دیگر به سرنوشتم بازگردان

خدایم  خسته ام  بسی بسیار

اری نه دل کنده ام نه کوه

اما تمام لحظاتم به گونه ای سپری میشود

که گویی دارم هر ان جان میکنم  خدا دارند............

           ..........  دارند زنده بگورم میکنند این لحظات نفسگیر خدا

       در سکوتم فریادهای بلندی موج میزند تو بخوان سکوتم را 


           

          خدا جونم میدونم میدونی خواستم یاداوری کنم

 از این همه مصیبت سنگین زندگی

روسفید بیرون امدند موهایم

 

 فقط شمع تولدم بحالم گریست نیک میدانست  

                                      رو به زوالم

+ تاريخ شنبه شانزدهم آذر 1392ساعت 8:47 نويسنده هرزال |