...........از سایه ای که ادمش رفته

دوستاي خوبم يادتون باشه

به وسعت دنیای مجازی ، واقعی دوستتون دارم

+ تاريخ سه شنبه هجدهم آذر ۱۳۹۳ساعت 12:26 نويسنده هرزال

گرگ عاشق شده بود....

              عاشق طعمه اش!
                       نزدیکش شد

                               بوییدش
                                  بوسیدش
و....
                             با دندان گلویش را درید

                                                 افسوس...و.هزاران افسوس

                                                  "ذات" احساس نمیشناسد!!

 

عکس عاشقانه 2015 , عکس نوشته عاشقانه 2015 , عکس عاشقانه غمگین 2015

+ تاريخ یکشنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۳ساعت 23:40 نويسنده هرزال

شب تولدم همه گفتن آرزو بکن شعمتو فوت کن....

 چشمام بستم آرزو کردم و شمع فوت کردم...

 مامانم گفت من میدونم چی آرزو کردی..

پول برای کمک به بچه ها ...

 خواهرم گفت ماشین...

برادرم گفت خرید یه مزرعه تو دل کوه ...

 توگفتي يه دنيا مهربوني  ...

 من به همشون نگاه کردم و خندیدم ...

تو دلم گفتم...

 آرزو کردم شمع تولد سال دیگه ام رو سنگ قبرم روشن کنید

 و جای من باد شمع روخاموش کنه....

                             به سلامتی اون شب

وای عجب سگ جونیم من بازم که نفس میکشم

باورش ممکن نیست امان از دست تو ای دختر پاییز

 


ادامه مطلب
+ تاريخ یکشنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۳ساعت 12:0 نويسنده هرزال

همواره سكوت كردم تا دل خدا نشكند و  

شاهد اشكهايش نباشم برتنهايي مخلوق بي دفاعش 

 در برابر اين روزگار شوم  

اما اينك كه اشكهاي به ان زلالي را درديدگانش يافتم   

        بي هيچ احساس گناهي

                  به طرز وحشیانه ای غمگینم 

             اري ديگر به طرز وحشیانه ای غمگینم 

                          وبه طرز غریبی دردميكشم

                                    و به طرز عجیبی مرگ می خواهم ...
         

اري من اندك شادي درونيم را به تو خواهم بخشيد  

اندك لبخندي ميان سيل اشكهايم كم است  

                اما سهم بزرگي از زندگانيم است  

و تو اما 

اري تو تمام عالم غصه هايت را بر من بخشيدي  

باكي نيست بخدا ميارزد  

مي ارزد كه بي هيچ عذاب وجداني از خواب بيدار شوي  

و مجبور نباشي نقاب بر صورت زني و با ريا به كسي بگويي 

 چقدر دوستش داري  

با ان كه دوستش نداشته اي هرگز   

اين تنهايي عظيم  مي ارزد به  اين راز مخوف  

كه ديگر مجبور نيستي هر شب در ان بستركذايي 

    شريك فاحشگيهاي شرعي بي احساس گردي 

    من نيك ميدانستم يك روز به پايان ميرسد تمام روياهاي من   

  گرفتار شوم ميان باورها و ارزوهايم

    و من ان شب ان شب شوم نابهنگام تا بسحر  

                                           تمام واژگان تلخم را اشك ريختم  

      وتا به سپيده با باران اشكهايم واژه هايم راسنگسار نمودم

         ان گناه اجباري ان هم اغوشي شرعي مسموم را

                            را به غسل واجب محكوم نمودم  

          و سحرگاه ميان امانجها و روياهايم مرگ را گلچين نمودم  

                   زان رو كه عمري دررخيال خويش پرورده بودم باوري را  

             كه اينك لحظه هاي صبور تنهاييم را ديگر اين 

                                          سكوت ياري نخواهد كرد هرگز   

            ديگر ازصبربيزارم   

                            ديگر  از درد بيزارم  

                                      ديگرازكوچ بيزارم

            وبسي  تلخ فهميدم تو از جنس درد بودي  ازتبار كوچ

   امدي و پاهايت را روي سنگفرش لطافت احساسم گذاشتي  

      ان شب بسيار ضعيف گشتم  ان شب فقط گريستم  

          و اشكها را برقدمگاهت روان ساختم باشد  

                     رد پاي رفتنت را بوسه باران كندكه 

            از عذاب رهانيدند روح مصلوبم را

                   و رو به وفول رو به غروب رهسپار شدم

     ديگرتلخ نبود اين تنهايي  

                    تلخ قضاوتي بود كه به اشتباه نمودي    

                              و اينك كه فرجام اين حس ناكام  

         تنها شعرهاييست كه طعم گس ترديد ميدهد  

                بمانند حس صدايي مايوس با سلامي بي معنا

                           و با انكه درارمانهايم ازغم و درد و مرگ بيزاربودم  

              ديگربا خيالي ارام به طرز وحشیانه ای غمگینم

                                وبه طرز غریبی دردميكشم

                                                و به طرز عجیبی مرگ می خواهم ...
        

 

خدا جونم كاش زودتر ميدانستم سكوتم 

  جان همه را بر لب رسانده است نه ان حادثه شوم   

رفتنت مردانه نبود

حال من

چگونه برای کودک دل

توضیح دهم

این همه نامردی را .....

 

+ تاريخ چهارشنبه دوازدهم آذر ۱۳۹۳ساعت 17:44 نويسنده هرزال |

مـرا  

نہ قـرص ـہـاے دڪتـر ـهـآ

نہ حـرفـ ـہـاے تو 

نہ ضـربـات ِ سنـگـیـטּ ِ دسـت پـرسـتـآراטּ

بـر روے قـلب ِ خـستـہ امـ

و نہ هیـچ چـیز ِ دیـگـر

از ایـטּ ڪابـوس بیـدار نمےڪند !

مـטּ . .

در گذشـتہ ـہاے نہ چـنـداטּ دور

در خـاطرـاتـم

گـُم شدهـ اَم . .
 

+ تاريخ پنجشنبه ششم آذر ۱۳۹۳ساعت 5:5 نويسنده هرزال

خسته ام... 

کمی برای من مرگ بیاورید.

خاطراتم پوسیده از درد.  

هیــ‌چ كـَس

بعـــد ِ كســـ ـــی نمـٌــرده ...

وَلــــ ــــی ؛

خیــــلی هــا بعد ِ خیلیــــ ـــآ


دیگـــ‌ه زندگــــی نكـَـردَن !

+ تاريخ جمعه سی ام آبان ۱۳۹۳ساعت 18:47 نويسنده هرزال

 

می دونی خیلی باید خوب بود

که بدیهاروندید

که به خیانتها خندید

که هرزگی ها رو بخشید

که دورغها رو راست شنید

که نامردیها رو طاقت آورد

می دونی باید خیلی خوب بود

 من هنوز اینقدر خوب نشدم 

+ تاريخ چهارشنبه چهاردهم آبان ۱۳۹۳ساعت 9:19 نويسنده هرزال

 بی تو طوفان زده دشت جنونم
صید افتاده به خونم
تو چه‌سان می‌گذری غافل از اندوه درونم؟
بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شهر سفر کردی و رفتی
قطره‌ای اشک درخشید به چشمان سیاهم
تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی ...نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی
چون در خانه ببستم،
دگر از پا نشستم
گوییا زلزله آمد،
گوییا خانه فروریخت سر من
بی تو من در همه شهر غریبم
بی تو، کس نشنود از این دل بشکسته صدایی
بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی
تو همه بود و نبودی
تو همه شعر و سرودی
چه گریزی ز بر من
که ز کوی‌ات نگریزم
گر بمیرم ز غم دل
به تو هرگز نستیزم
من و یک لحظه جدایی؟!نتوانم، نتوانم
بی تو من زنده نمانم

+ تاريخ دوشنبه دوازدهم آبان ۱۳۹۳ساعت 15:58 نويسنده هرزال

سالها پیش بود

نه بگمانم قرنها پیش

روز سوم پاییزباخزان تبانی کردی و رفتی

اری رفتی وزان پس همه چیز رفت

روشنی سپیدی امید ارزو

و اینک من در استانه سالروزکوچت

                  به سوگ ارمانهایم نشسته ام

    اینک قلم یاد کوچه های غم گرفته روزگارم کرده است،

          اه  چقدر حس غریب در دلم لانه کرده است

کشتی احساسم به گل نشسته و

    عاشقانه هایم درد میکند

اینروزها ارزوهایم تن تقدیر را میلرزاند

زلزله ای عظیم اتفاق افتاده اینجا میان دلم

وقلبم زیر اوارش جان میدهد

              و احساساتم درگوشه ای تاریک جان میدهد

شاید بدترین اتفاق دنیا هق هق تلخ من است

گویی غصه ها در من هبوط کرده اند

تیغ روزگار  حنجره ام را بد خراشیده است

درگرگ ومیش روزگار

 دلم تنگ است برای یک لبخند

برای یک مهربانی برای یک اغوش بی منت

دلم برای زندگی تنگ است

برای یک لحظه استشمام عطر بهارنارنج

برای اواز رود شنیدن

برای صدای سار

برای عبور مردانه ات ازکوچه بن بست ارزوهایم

 زانسان که من مرده ام

 من مرگ راچشیده ام

پس دلم فقط جرعه ای مرگ میخواهد وبس

دیگر توان برخواستن ندارم

میگذارم   قلبم

                            اه قلبم

             در گوشه ای دنج  جان دهند

 

خداجونم  میدونم روزی خواهی امد درگورستان شلوغ شهر ارمیده ام

گوری پس از دیگری پیدا یم میکنی

در استخوانهایم میدمی تا دردهای ناسروده  ام را بشنوی

انروز میدانی چقدر مرد بوده ام

درمقابل همه ارزوهای دخترانه ام 

http://up.lifesms.ir/up/lifesms/mordad-92/5/1.jpg

  در مردابهای دروغ

 چیزی جز ماهی های مرده نیست

دلم مرداب آرزوها یم بود

 حالا چیزی جز گورستان آرزوها نیست ...

+ تاريخ پنجشنبه سوم مهر ۱۳۹۳ساعت 17:13 نويسنده هرزال |

غفلت کرده ای مادر...

پشت این قلب عاشق،

فرزندت آرام آرام جان میسپارد...

و تو،

فراموش کردن را به او نیاموخته بودی..

 

+ تاريخ دوشنبه سوم شهریور ۱۳۹۳ساعت 23:54 نويسنده هرزال

     درد ها تاریــــــــخ دارنــــــــــد !.

 
 و حــــقیقت است که تاریخ ، تکــــرار می شود . .

 بودیم وکسی پاس نمیداشت که هستیم

            باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

   چگونه بگویم آه

       وقتی  معنی نمیدهم بی تو

                هم  چنان که جهان معنی نمیدهد بی ما

      اخرين  یادگاری sh  به تو برادرم كه بر سنگ مزارت حك شده است ۲۱/۰۵/

   کجایی با این همه درد که مچاله ام کرده چگونه کنار بیایم

                شانه هايت را كم دارم روزگار وحشتناکیست

 

+ تاريخ سه شنبه بیست و یکم مرداد ۱۳۹۳ساعت 0:2 نويسنده هرزال

گاهی دلگرمی یک دوست آنقدر معجزه میکند

که انگار خدا در زمین کنار توست

دوستای خوبم ممنونم

 که این دومین سالگردو کنارم بودید

دوستی تو روزای سخت با الزایمر هم فراموش نمیشود

عزیزانم منم شادی رو دوست دارم اما چه کنم

دردم میاید خروار خروار

+ تاريخ چهارشنبه یکم مرداد ۱۳۹۳ساعت 0:1 نويسنده هرزال

           خسته ام..

                     افکار پریشانی را ب دوش می کشم ..

                          خسته ام
              

                                   همانند مسافری ک مقصدش را هرگز نمی بیند
           خسته همانند

                       رهگذری ک ویترین هیچ مغازه ای نظرش راجلب نمیکند


          خسته ام

        مانند آخرین برگ پاییزی ک میداند با بازگشت باد سرنوشت ش رقم میخورد

                    این روزا دلم چیزی از جنس آرامش میخواهد

                   خسته ام

                                    از طوفان درونم....

                                                    

                خسته ام‌این‌روز ها…

                 حتی‌ توان خوابیدن را هم‌ندارم…

                            گاهی میگویم‌کاش نفس کشیدن‌هم ارادی بود…

+ تاريخ یکشنبه بیست و نهم تیر ۱۳۹۳ساعت 0:22 نويسنده هرزال

ومن روی تراس

                فارغ ازغم درونم

                 دراین غروب تابستانی دل انگیز

روحم به پروازدرامد صدای قطره های باران

          بوی خاک باران خورده

روح سرکشم را به میعادگاه برد وجسم خاکی ارامم را وحشی کرد

پاهایم خارج از فرمان من به سوی

                                          سخاوت پدر و مهربانیهای برادر

  یه راه افتادند ومن به ناگاه

     پنج شنبه تابستانی

    صدای باران

 .گورستان  متروک  وارام  

   هق هق گریه های من

               انتخابی دشوار بین پدر و برادر

موهای خیسم به سرم چسپیده اند هوای پرواز ندارند

روی خاک سرد دراز میکشم

مردمان نادان با تانی ازکنارم میگذرند

یک لحظه خستگیم را به شانه های خیالیت میسپارم

روح وحشیم ارام میگیرد چشمانم را میبندم

           خدایا خولب میخواهم

         یک خواب ابدی

یاز که میکنم وای خدای من باز هم کسی ارزوهایم را بر باد داد

 http://axgig.com/images/24589383838939783350.jpg

خدا جونم ممنونم هنوزم لذت اون نیم ساعتی که رو

خاک بیهوش بودمو دارم می چشم

 ولی بنظرت اگه تموم میشدم باشکوه نبود

+ تاريخ شنبه چهاردهم تیر ۱۳۹۳ساعت 3:1 نويسنده هرزال

ديگر بس است بعد روسياهي سرنوشتم

كه ميرفت به باور بنشيند

 اين درد تاول زده

اين شلاق زمانه

بر جان احساس عريانم

غم انگيزترين موسيقي زندگانيم را

انچنان نواخت كه گرمي قلبم در اتش

جانسوز تنهایی سوخت و خاكستر شد

اري قلاده هايي كه به جرم صبوري

        بر گردن  سرنوشتم  نهادي

رو به سنگيني نهاده است 

 بدانسان كه بجاي شكستن از درد مچاله شده ام

رنجي كه سالهاست در من به بار نشسته است

رشد نموده و باليدن گرفته است

                     با چنان سرعتي

كه بر پاي زندگانيم زنجيري بافته است

و من با درد از ميان اين زنجيرها نفس ميكشم

چه سرنوشت شومي كه بعد از زمين خوردن

 در مرداب زندگي فقط مرگ نفسهايم را ميشمارد

هميشه وقت دلتنگي به خود ميگفتم

 روزي اندازه ي بغضهاي شبانه ام خواهم باريد

حال میدانم سرچشمه اين اشكها كجاست

 كه من انچنان مي بارم كه در اشك خود غلطيده ام

فقط اي كاش

   همه روييا هايم را دور از دست تقدير ميبافتم

 

خدا

    خدا

 فقط همین یه بلا روحمو ازار نداده بود داغونم کردن ادمات

یادت باشه این زندگی نبود که من کردم

 شکر شکر شکرولی  الان میخوامت الان

کجایی تنهایی نمیتونم از پسش بربیام

بیرحمی زمانه مثل موریانه روحم را جویید و تمامم کرد

خدا بسه خواهش میکنم به دست و پات میافتم بسه 

بارها کوبیدم درت را نگشودی

اه کشیدم اه و الان عذاب میکشم

گویی رد اههایم در سرنوشتت مانده است  خدا جونم

که ول کنم نیست روزگارت

امشب فهمیدم بدبختر از زنی که اشک میریزد کسانی هستند

که نمیدانند چگونه ارامش کنند

+ تاريخ دوشنبه دوازدهم خرداد ۱۳۹۳ساعت 23:36 نويسنده هرزال |

دارمت دوست ولی چاره به جز دوری نیست...

خوش از آنم که تو را پیش خدا می‌بینم...

      وجالب اینکه برای دیدارتان زندگیم شتابی بس  عجیب به خود گرفته

 یه قصۀ قدیمی

                یه قصه گوی خسته

       وقتی بابا نداری نوشتنش رو تخته چه سخته..


میگن "هر دختری شاید یه روز شاهزاده‌شو پیدا کنه

 اما پدرش تا ابد پادشاه قلبش خواهد ماند"

و قلب من تا ابد سوگوار پادشاهش میمونه...

وتلختر اینه که  فقط سوگوار پادشاه خودش نیست

                               دخترکان عزیزتر از جانش راچه کند

یکی نوشته بود چقدر خوشبختم قلب پدرم میتپد

و من برای بدبختی خود و شکوفه های نارنج تو 

                                       تلخ و طولانی گریستم

خدا جونم  حسود نبوده ام هرگز اما خوشبحالت بابا نداری

 ویه خواهش روز باباو از اون مهمتر مرد  رو به عزیزانم تبریک بگو

 باشه خدا جونم

اخه میدونم اونا تو بهشتن جایی که مرا راهی به ان نیست

با این افکاری که در سر می پرورانم

                  کاش مردی بود و مردانگی هم

+ تاريخ سه شنبه بیست و سوم اردیبهشت ۱۳۹۳ساعت 0:19 نويسنده هرزال

سلام عزیزانم

وبلاگ بخش بزرگی از زندگی منه

 چون به قول پسوتا نمیشه شماها رو دوست نداشت!

نمیشه نخوند! نمیشه دلتنگتون نشد

اما آدم گاهی اونقدر درداش زیاده که خودشم فراموش میکنه

 چه برسه به دوست داشتنا و دلتنگیاش

بهر حال زحماتتون جبران نمیشه فقط بدونید تو این روزای سخت

قوت قلبم بودید جایی که فراموش کردم  زندگی رو

هی عزیزم دختری همش سه بخیه بود تو وبلاگت همچین نوشتی

به دعا محتاجم

خودم حس کردم عمل قلب باز انجام دادم ایول به معرفتت

 کاش نمینوشتی به دعا محتاجم

نه عزیز دلم من به معجزه نیازمندم نه دعا چون دعا دیگه کارساز نیست

 ایول به مرام و معرفتتون دستتونو میبوسم

 بخصوص تو پری جون که تقریبا هر روز کامنت گذاشتی

با اینکه کنکور داشتی

برخیاش اینقد خوشکلن که تاییدشون نکردم 

 معرفتت تمومی نداره دختری

میدونم

باید کاری کنم ..........

ازت ممنونم که اون پست رو ورداشتی خیلی نازی خوشکله خانوم

+ تاريخ چهارشنبه هفدهم اردیبهشت ۱۳۹۳ساعت 10:14 نويسنده هرزال

                                   ای سرنوشت حالا که

       سایه بی منت  پدر نیست

             سخاوت شانه های برادرم نیست

                    سرخی معجزه  عشق نیست

                          سلامتی تن رنجورم  نیست و

                                  سکوت سنگین خدا هست

                                         سردی اغوش مهربان دوست  هست

                                                سبزی دستان شفابخش مادرم درقفس دلتنگیست           

سنت میشکنم

                  و هشتمین سین امسالم را

                                    سوختن انتخاب میکنم

                              پس سلاخیم کن که دگر دردی حس نمیکنم

 

 خدا    ديگر  بگذار بسوزم

اه و ناله و دعایم که به اسمانت نرسید

         شاید دودم به اسمانت برسد

     خدا جونم مانده ام این نهایتم تاوان کدام گناه است

میدانی خدا این کوچ نابهنگام

   حتی در خیال پرستوها نمیگنجید

 

مسافر بی بدرقه من

انقدر بی صدا رفتی که از وداع جا ماندم

باز بنازم به غیرت چشمانم

 که آبی پشت سرت ریختند

 

+ تاريخ چهارشنبه بیست و یکم اسفند ۱۳۹۲ساعت 9:47 نويسنده هرزال |

چه سنگین گذشت

          عصر بارانی ام

گویی نوازش نمی کرد،

                            باران صورتم را

گریه ام، 

              فریادم،

                     تنها سکوتی بود

تا حرفهایم
                      در بستری از بغض بخوابند

باور اینکه تو این همه درد و رنج جسمی و روحی

پناهت پاهای کوچولویی باشد که سرت را رویش بگذاری

و ارامشت فقط دستان کوچکش باشد غیرممکن می نمود

که به لطف مهربانیش ممکن شد

ممنونم کوچولوی دوست داشتنیم

که گفتی:

 هرزاو هر وقت من مریضم تو نازم میکنی بیا تا منم نازت کنم

میدونی ناز کردن ادمو خوب میکنه  

اما تو که فرشته منی عزیزکم

       میدانی وجودت پاهایم را به زمین گره زده است

آخــر یـه شــب

ایــن گـریه هـا

سـوی چشامـو میبـره

 

+ تاريخ چهارشنبه هفتم اسفند ۱۳۹۲ساعت 16:57 نويسنده هرزال

قاصدك ارام گير

تا گويمت خروارها حرف از دلي پر درد

پيامم را برسان اين روزها كه عجيب دلم تنگ است

بگو نامهربان يار را

       اي معشوق نا مهربان من

اينك كه من خسته از تكرار روزهاي سخت بي تو بودن

              پذيراي اين سرنوشت تلخ شده ام

اينك كه اخرين برگ شمعداني ارزوهايم

         زير خروارها حرمان ارميده است

اينك كه سكوت مرگبار بغضم

                استقامت كوه را  به سخره ميگيرند

اينك كه مثنوي نانوشته زندگانيم به پايان نزديك است

          اينك كه فريادم ديگر در پشت هيچ

            سيم خارداري متوقف نميشود

اينك كه زير رگبار طوفان بيرحم گردون

           با اشتياقي عاري از توصيف در

         انتظار مرگ ايستاده ام

            با من از مرگ بگوي 

               اري معشوق نامهربان من

اكنون كه موهايم بوي تو را ميدهند

          بگمانم  در هذيانهاي تب آلود شبانه ام حضور

                        مهربان دستانت را به روييا ديده اند

                       با من بسيار بگوي از مرگ

زانروكه خرسندم چون  بالاخره

             مرگ مينوازد آرام آرام در بستر جانم

                                 وای ازاین  تنهایی

خدایا تو کجایی ...
راستی خدا یه ادمایی هستن باید ازشون حلالیت بگیرم
مال خیلی وقت پیشه خواهشا سر راهم قرارشون ده
نمیدونم کجا پیداشون کنم
سایت عاشقانه ساکار
 
                    باخیال دوست

                         به سر بردن اگر هست گناه
                                پس غرق گناهم شب وروز

                       

+ تاريخ چهارشنبه بیست و سوم بهمن ۱۳۹۲ساعت 9:22 نويسنده هرزال |

در این اندوه بی پایان با چشمهای خسته ام  پیمان بسته ام 

غمگین در لحظات  نبودنت 

      اشک می ریزم

       در هوای بی کسیهایم

                         بجای نفس درد میکشم

      و غبار رفتنت  بر دامن تنهاییهایم نشست باری بسیار تلخ

آه تنهاییهای   همسرت                              

سوگ نامه مصیبت بارروزانه ی مادرم

    گوش دقایقم  را کر کرده

و  پایه های بی ثبات   دنیا ی تاریکم را به لرزه دراورد ه است باز

 بسان شکستن تک تک استخوانهای بدنم درد میکند جای خالیت

ومن هنوز با تمام جسارتم نخواهم توانست  از کودکانت بنگارم

شاید بلندترین مرثیه ام برای انان میراث بماند

راستی خوشبحالت

نمیدانی  جای خالی عزیز ی

       را با اشکهایت پرکردن چقدر دردناک است

   اینان که از روشن نمودن شمع در دل تاریکی  سخن میگویند

       گويي به  اتشبازي  خرمن ارزوهايم  مشغولند

غافلند چراکه اینجادیرزمانی ست قامت شکسته  ارزوهایم در گنجه

پنهان است و سالهاست  در زير تقدیری شوم خاک میخورند

باری ارابه ی احساسم  چه بد در لابلای چرخهای زندگی گیر کرده است

دیگر راهی میشوم بدون توبسوی سمفونی دلتنگیهایم  

 اماهم چنان عاشق طلوع تو در میان لحظاتم  می مانم

           میدانم رویاست اماچند سالیست با این روییا دلخوشم

 

 

خدایا  کیمیاگری را سراغ داری که

اکسیری بسازد تا تکه های قدیمی را به سنگ بدل کند

قلبم بد جور نیازمند سنگ شدن است

گردباد که آمد ، همه چیز را با خود برد

جز درخت یادت ، که ریشه در زمین داشت ..

+ تاريخ پنجشنبه نوزدهم دی ۱۳۹۲ساعت 7:41 نويسنده هرزال |

در غروبی غم انگیزو پاییزی که بارانش بند نمی امد

   درمیان دلتنگی ها

                   زیستنم اغاز شد بی انکه خواستنی در میان  باشد

و حال پس از عبور سالها  در این میلاد های تهی از حس ماندن

              مینگارم برایت

 اری این منم  دخترکی که پشت پرچین  دردهایش امیید بخششی دیگر دارد

خدا بخشیدی به من چشمهای شرقی  افسونگری

              ان را بستان

    و به دخترک معصومی ببخش که چشمانی میخواهد برای یکبار دیدن عزیزانش

                چقدر صورت مهربان مادرش را در ذهن کوچکش مجسم کند

               کافیست دیدن این همه زجر با چشمانم 

                 زان جهت که لبخند تلخ مادرم هر روز مهمان چشمهایم هست

                   دیگر بخشیده ام کسی را  که مرا زمینگیراین دنیای پرتردید کرد

                                   بی انکه بپرسد خواسته ای درکار است

           و یا شاید  یادش رفت کودک درونم را غسل دهد

       بگونه ای که زان روز که زندانی این دنیای سیمانی شدم

             شاهد گریه اش هستم عاری از هرگونه گناهی

            و جایش دستی دیگر عطا کن تا با ان غصه های کودکانم  را بردارم 

                                            و قلبم را

              این سرچشمه احساسم را

          به دخترك عاشقی  بده

      تا بنوازد در آن عشقی نو

                               آرام ... آرام

         باشد که عشق را به سراچه خیالم باز بگرداند

      و گيسوانم را به دست باد بسپار تا

            راز نوازش را به سوی گندمزار هاجاری کند

         اما  اشكهايم را از من و این چشمها نگیر چون

          تنها يادگاري من از حسی که دوست داشتن خدا مینامندش هستند

             باشد  بیاد اوری خدای من

                این قلب خسته  و ان چشمها ی گریان

                         از  چه روزهای بارانی و پر غبار و طوفانی  عبورکرده اند  

                   تابه قربانگاه احساسم رسیدند

                 واما من در لابلای تا رو پودجانم تو را نفس میکشم هنوز گاهگاهی

                     اری بالاخره  من انتقام زجر تمام دردهایم را  از خودم خواهم گرفت   

              زانرو که امدنم دست خودم نبود و همچنان رفتنم

                             باور کن   پاهای گنهکارم خسته اند از رفتن و نرسیدن

             براستی روحم خسته شده است از این تکرار بیهوده زمان با طعم اجبار

       بگمانم روزهایم  چیزی شبیه مرگ را در خود حل کرده اند که طعم زجر میدهند

          شاید هم زان روز که دل به دریا زدم و دردخویش بدریا گفتم

                 نفرین ماهیان گرفتست  مرا  چون زا نروز دریا همواره طوفانیست

                                ورنگ ارامش بخود ندیده است

                         درد نمردن دارد مرا از پاي در مي آورد

 بیا و مردانگی کن  یا به یکباره در غروب خزانی دیگر

             ریشه های زمینیم را بزن و یا

عشق را

دوست داشتن را

مهربانی را

باری دیگر به سرنوشتم بازگردان

خدایم  خسته ام  بسی بسیار

اری نه دل کنده ام نه کوه

اما تمام لحظاتم به گونه ای سپری میشود

که گویی دارم هر ان جان میکنم  خدا دارند............

           ..........  دارند زنده بگورم میکنند این لحظات نفسگیر خدا

       در سکوتم فریادهای بلندی موج میزند تو بخوان سکوتم را 


           

          خدا جونم میدونم میدونی خواستم یاداوری کنم

 از این همه مصیبت سنگین زندگی

روسفید بیرون امدند موهایم

 

 فقط شمع تولدم بحالم گریست نیک میدانست  

                                      رو به زوالم

+ تاريخ شنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۲ساعت 8:47 نويسنده هرزال |

 اين بار خواستم بنگارم

نوشته اي كه بوي تو را ندهد

اما سختترين كار دنيا سرودن  نوشته ايست كه از عشق تهي باشد

       اري تو ماندگاري اي اشناي خيالم

           اري ماندگاري بر كتيبه وجودم

                  اري ماندگاري در كوچه پس كوچه هاي ذهن آشفته ام

و براستي همواره درون قلب پريشانم تكرار خواهي شد

    اما نميدانم خبرت هست

        شبهنگام غم تنهاييهايم را به سقف خانه ميگويم

ونميبارم ديگر خبري از اشك نيست بگمانم از

                            سرچشمه چشمانم خشك گشته اند

اخر خبرت نيست از انهنگام كه رفته اي

اشكهايم آواره شده اند ديگر شانه هاي مهرباني نيست كه پناهشان باشد

وانها صبور بودند تا ديروز اما

        دگر از بيكسي و بي پناهي بستوه امدند و رهايم كردند

ديگر ان منبع ارامش بخش را هم ندارم گويي

                               وامدار آن چشمان گريانم

اما من با اين همه بغض نگذاشته ام بدانند مردمان براستي

           هيچ كسي نميداند

                    چه رويياي غم انگيزيست

روزگار دختري كه مي پوسد  جان ميدهد

در آرزوي اغوش بيمنتي اما نميدانم چرا سرنوشت

   نميگذارد كسي ديگر را

                              دیگر كسي را

                              انگونه كه دلش ميخواهد دوست بدارد

          پس همين حالا مرا نوازش كن از وراي خيال

        و ارامش ببخش از گرمي اغوشت اين جان افسرده خسته را

 http://s3.picofile.com/file/7936475799/2.jpg

کاش  میدانستی با تمام زنانگیم

بانبودنت مردانه کنار امده ام

 

.خدا جونم همه چیز را هم گردن من بیاندازی ...
عاشق شدن من تقصیر توست...پس گناهم را ببخش تحمل ندارم

 

+ تاريخ یکشنبه نوزدهم آبان ۱۳۹۲ساعت 17:34 نويسنده هرزال |

      بگذار سر به سينه ي من تا بگويمت

اندوه چيست ؟

                  عشق کدام است ؟

                                    غم کجاست ؟

          بگذار تا بگويمت اين مرغ خسته جان

          عمريست در هواي تو از آشيان جداست...

 

میدونی بدی رفتنت  چیه پس از تو من فقط

       یه سر پنا ه رو  رو از دست ندادم

من ارزوهام روبا تو به خاک سپردم وخودم رو از دست دادم  

خیلی حس دردناکیه  که دلت برای گفتن بابا تنگ بشه

وقتی  دومین کلمه ایه که بر زبان اوردی

گاهی احساس می کنم بین دوتا دیوار گیر افتادم

دوتا دیواری که لحظه به لحظه بهم نزدیک و نزدیک تر می شن

دعا کردیم که بمانی بیایی کنار پنجره اما

دریغ که رفتن راز غریب این زندگیست

+ تاريخ چهارشنبه سوم مهر ۱۳۹۲ساعت 23:8 نويسنده هرزال

قرار ما این نبود

اری براستی قرارنبود بی هم زنده بمانیم

مرد رویاهای کودکانه ام

ومن چنان به این عهد وفادارم  که نفس میکشم اما حتی

بیاد نمیاورم زیستن چگونه است

تو کجاهستی تا ببینی پس از رفتنت بارها مرده ام

و نجاتم از آن خودکشی های دمادم معجزه ای بیش نبود

شاید بایددرگوشی اعتراف کنم

به گمانم خدا هم مرا نمیخواهد که رضایت به رفتنم نمیدهدوگرنه

از آنزمان که بودنم دردی را دوا نمیکند وفقط اکسیژن هوا را حرام میکنم

اماده رفتنم اری سالهاست با چمدانم اماده رفتنم

کجا هستی تا بدانی چقدر غمگینم چقدر دلم تنگ است

دلم برای عاشقانه ای آرام لک زده است اما قلبم سرشار تنهاییست

کجا هستی تا ببینی حتی عاشقانه هایم درد میکند گویی

آن همه احساسات شورانگیزی که حرارت و گرمایش را از چشمان معصومت وام میگرفت

از بس بی مخاطب مانده در قلبم یخ زده است

اری مرد داستان ناتمام من کجایی تا بفهمی هر شب پس از انفجار بغضهایم

چنان سیلی راه میافتد که قادر است کوهی را با خودببرد

و شاید هم به این امید مانده ام که یک روز

این نوشته های ناشیانه ام تیر خلاصم گردد  از بس بوی خاطره گرفته است

خدا جونم

کجای دنیایت احساس کسی را قبل از مرگش به گور میسپارند

من زنده ام خدا حواست هست این رسمش نیست کاری بکن

بدترین اتفاق بعد رفتنت یتیم شدن نوشته هایی بود

 که با تمام وجودم مینوشتمشان

مانده ام چکارشان کنم

دیگر بکارم نمیایند

+ تاريخ شنبه شانزدهم شهریور ۱۳۹۲ساعت 19:29 نويسنده هرزال |

آه که در باورم ناید

یکسال از بی سر وسامانی چشمانم آوارگی دستانم

 بی تکیه گاهی شانه های خمیده از رنج روزگارم سپری شده باشد

           عزیزکم تمنای چاوانی پر خه مم 

گویی سالهاست تنهایمان  گذاشته ای از وقتی رفته ای به گمانم 

                  زمان از دویدن باز ایستاده

و چشمان منتظرم در هر دمی به تمامی درهای بسته خیره مانده

 به امید تکرار  عطر حضورت که دوباره به کلبه ما بپاشد 

    نمیدانی سایه محکم اعتمادم

سفره های ادینه  مادرم جالی خالیت را فریاد میزند

          گاه میاندیشم تو با ان همه مهربانی چگونه رفتی

وگاه خودخواهانه  میپندارم حق رفتن نداشتی

           تو که سالها سخاوتمندانه بیکسی هایم را در اغوش گرفته بودی

چرا به این نیندیشیدی که  پس از تو من و دخترکانت کدامین شانه مردانه را پناه

بی کسی هاو دلتنگیهایمان کنیم که فقط بوی مهربانی بدهد

دیگر برای چه کسی کیسه غمهایم را بتکانم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

کجایی تا زیر سایه مردانه ات خستگیهایم را به فراموشی بسپارم ؟؟

            وقتی در هیچ سویی

   همرازی نیست که دست اخر نرود

           وقتی تکیه گاه محکمی نیست که

              مردانه بفهمد دلتنگیهای زنانه پر دردم  را

نمیدانی چه سردی مرموزی در کوچه پس کوچه های استخوانهایم میدود

 دردهایی مشکوک و مبهم عاجز از درمان در ریشه رگهایم به جریان افتاده و

                  گلهای رنگی پیراهنم پژمرده و رنگ پریده اند

            بجانت قسم هنوز دست و پا میزند ذهن درمانده ام

            قلب رنجورم و چشمان اشکبارم

وقتی خورشید وجودت غروب کرد تاریکی مطلق بر زندگیم دراز کشید

اما  این دختر نازک احساساتی اری براستی این من

که بارقصیدن در باد و گریستنهای اتش گونه بیادش میاورند

      مردمان سرد این دنیای اهنی  و

 انعکاس فوران احساساتش بوی نم خاک  را داشت

همه احساساتم  را درقلبم مدفون کردم

 شب را رنگ زدم تا غباررااز پنجره بستانم و

             ستاره ها را هیلانه شادیهای کودکانت گردانم

 

  به خدایت بگو دیگر تسلیم تسلیمم

هیچ رفتنی از پایم درنمیاورد به خودش افتخار کند

بجای ان روح احساساتی که در من  دمید دخترکی اهنین جایگزین کرده ام

 که حتی معنی نفرین و انتقام نمیداند اری بگو

همه گذشتنداو هم بگذرد با وجدان راحت

                       خیالش تخت

دیگر
اشکهای مرا نخواهد دید

تصمیم گرفته ام چشمانم را به عزای اشکهای خونینم بنشانم

  http://naghmehsara.ir/wp-content/uploads/2012/08/Naghmehsara.ir85oa.jpg

 به عشقم بگو اورا با

 چنان حس عاشقانه ای دوست داشتم که قلب خدا هم برایش کم بود

برای همین هجران راسرلوحه سرنوشتمان قرار داد بگو مرا ببخشاید 

 ۲۳ رمضان

+ تاريخ یکشنبه ششم مرداد ۱۳۹۲ساعت 16:45 نويسنده هرزال |

        میدانی چند وقت است با تو دردو دل نکرده ام

                   یک دنیا حرفهای نگفته  برای تو دارم

                   یک دنیا پر از دلتنگیهای شبانه

                 یک دنیا پر از بغض های به ثمر ننشسته

                                                             تو  با منی

     مثل نفس در لابلای هر دمم  حست میکنم

     مثل خون در رگهایم جریان داری

    مثل تپش در قلب من نشسته ای

 حتی باری سخت معترفم ارام جانم به نفسهایم ترجیحت می دهم

 اینک آمده ام تا باری دیگر هزارمین سالگرد کوچ نابهنگامت

                              اوار رفتنت را به سوگ بنشینم

وبا تو بگویم تا باز سنگ صبور غمهای بینهایتم گردی حتی از انجا

                گله دارم عشقم

تو نیک میدانستی تنها سایبان روزهای ابریم بودی پس

چراصدایم نمیکنی تا به تو بپیوندم ؟

        چرا  دیگر جوابگوی دلتنگی هایم نیستی؟

       چرا در اغوشم نمیگیری باری چرا ارامم نمیکنی ؟؟؟؟؟

شاید اگر بجای تو بودم افسانه ای نو میساختم

                              انقدر التماس میکردم از خدا

                  تا بگذارد دمی دیگر در کنارت بیارامم

          جز تو به هیچکسی اعتمادی نیست

دلم به وسعت یک غروب سرخ پاییزی غمگین و گرفته  است

          من آمده ام!

                ان همه غرور راکه تو بدان میبالیدی  زیر پا گذاشته ام  

کنار سنگ مزارت کنار  شمع وجودت ،اما نمی دانم چرا دلم آرام نمی گیرد...

           با تمام وجود تو را می خوانم

از تو چیزی نمی خواهم جزشانه های مردانه ات را

 جزنگاه  مهربانت راکه گویی قرنهاست  در گردباد  زمانه گم کرده ام

 نمیدانی چقدر  

                          جای تو خالی است...

                                                   جای تو خالی است...

نمیدانی چقدر جانفرساست وقتی بدیدنت میایم فقط میتوانم گل و گلاب بیاورم

   و دستهای بیجانم  تنها سنگ سردِ خانه ات را احساس می کنند

   اما در قلب من نیلوفران احساسمان هنوز گرم گرم اند

 افسوس معنای خداحافظی را زمانی فهمیدم که تو رابه خاک سپردم

              اری افسوس که بیفایده فرسوده شدیم در فراق هم

  عکس نوشته های قشنگ 1

خدایا

عشق کدام شیرین زندگیم بردلت مانده

که اینگونه بر بیستون وجودم تیشه میزنی

دیگر نای جنگ ندارم فقط از این میترسم

که طاقت ضربات سهمگین تر تیشه ات رانداشته باشم

 وبجای تندیسی از عشق ارام و بیصدا فروبریزم   

عکس عاشقانه تنهایی

یادت میاد شعر خاتون نجیب خانه برگرد

+ تاريخ چهارشنبه پنجم تیر ۱۳۹۲ساعت 12:26 نويسنده هرزال |

 بی صدا آمدی از یک سیاره دیگر که بهشت میخوانندش

             بر قلبم نشستی آرام آرام 

                             و در تارو پودم جاگرفتی

             ووووووووووووووو بیصداتر ترکم نمودی

ومرا درسرزمین خویش این زمین نفرین شده غریب کردی

اری براستی

چشمانم را پرکردی از باران

                        سینه ام راسرشار درد و

                                               دهانم را پر آه ه ه ه ه ه ه ه

      به گمانم جادویم نموده ای گویی تمام من مالامال عشقت گشته

        در تمام وجودم جریان داری  حست میکنم لابلای پوستم

   باورش ممکن نیست امانیک میدانم خانه ام هیچگاه عطر تنت رانمیگیرد

                      و حسرت با تو بودن تا به ابدیت در دل زخمی ام  میماند

                 اما بعد ازتو من چه کنم

      بعد ازتو میخواهم دادبزنم بگونه ای که از ارتعاش صدای غمگینم

                      همه آسمانها به لرزه درآیند

                  میخواهم تمامی سبزیها را

                                به آتش بکشانم با جرقه نگاه پردردم

    میخواهم تمامی زنبقهای دنیا را پرپر کنم برروی مزارت

    میخواهم آن خدایی که آغوشش نوید عشق و آرامش است برای همگان

            قدرت تمام کردن دنیا رابه من بدهد دلم میخواهد

                                  سوت پایان را بزنم

میخواهم نفس نکشم ازاین همه درد تنهایی بیزارم

شنیده بودم هرکسی نیمه گمشده ای دارد

                         اما آرام جانم روح وروانم

                           به گمانم تو تمام من بودی 

                                  که پس از رفتنت

        آزارم میدهند این جماعت نااهل و

گوییا به عمد درپی آزار من اند اما به گمانم من آنقدر

شکسته و ویرانم که رنجش را هم از یاد برده ام

              براستی آزار میبینم از لحظه لحظه زندگانیم

میخواهم نباشم

میخواهم نمانننننننننننننننننننننننننم..........

          این قرصهایی که گوشه سفره مهمان غذایم شده اند

این نفسهایی که بزور از گلویم خارج میشوند

این تپش های ویرانگر  که صدایش را همه میشنوند

بی نشانی و شوقی از زندگی وحیات  

این گریه های شبانه بیصدا این تنهایی های آزاردهنده

            تاوان چند صباحی بود که تلاش کردم از یادت بکاهم

                 مرا ببخشای عشق دو جهانم

                     نفرین برمن اگر به نبودنت عادت کرده باشم

  مردان واقعا"مرد زندگیم     پدرم     برادرم    عشقم

از وقتی رفتن را به ماندن کنارم ترجیح دادید بوی مردانگی

  را هم استشمام نکرده ام پس روزهای دیروزیتان همواره مبارک

از شما چه پنهان جای اغوشتان را دیازپام لعنتی  گرفته  

شایدهرگزهرگز نتوانید درک کنید چقدر محتاج مردانگیتان هستم لیک

 مانده ام چرا مهمان یک آغوشم نمیکنید

حداقل از ورای خاک سرد مقبره پرشکوهتان  

خدا دلگیر نشو

 از من ته نامردیه دنیات

همه خنجر دارن فقط هرکی یه جا قایمش میکنه

یه چیزی بعد از خلقت این آدمها ی ریاکار

باز هم به خودت میبالی

+ تاريخ پنجشنبه دوم خرداد ۱۳۹۲ساعت 9:2 نويسنده هرزال |

       سپیده که سر زد بوی بهارنارنج هواراپرکرد

          و خورشید بار دگری با عطر مهربانی طلوع نمود

              خواستم زیباترین و شادترین نوشته ام را با

                 کاروانی از عاطفه برای بدرقه روزت راهی کنم

 اما بهنگام سپیده دمان روزی که با نامت عطراگین شده 

 ردپای اشکهای بیصدایت بر بالش 

                                درد مشترکمان را به فریاد اورد و به ناگاه

                    تمامی واژه هایم خیس گشتند ومن

بیاد اوردم در برزخ تابستان

در راهی بی بازگشت پاره تنت را به جاده زندگی سپردی

  وزان پس فقط در مرثیه غمنامه هایت 

                                               موسیقی درد نواخته میشود

                     مادرم

           تو همان خورشیدی که نور وگرمی حریم تنهائیهایم ازان توست

 تو مرا مثل پرنده ای سبکبال بسوی اسمان مهربانی پرواز دادی

وبه مانند رودی مرا به سوی دریایی معرفت جریان بخشیدی

و بسان شاخه ای نازک بسمت مهربانی راهنما بودی

اری حجت تو برمن تمام شده است گلایه ای نیست مادرم

این چرخ روزگار بود که ریشه ام را سوزاند

                      و بالهایم راشکست

  وحال که سرنوشت قدرت پرواز را از این پرنده زخمی باز ستانده است

         بگذار اینک همین دم در پناه شانه هایت ارام گیرم

عکس عاشقانه جدید , عکس عاشقانه 2015 , عکس های عاشقانه غمگین , تکست گرافی عاشقانه

  

مادرم باران مهربانیت سخاوت دستان پر مهرت

قلب سرشار عاطفه ات تنها امید روزهای تاریک پایان ناپذیرم است

پس روشنی خورشید وجودت را از من نگیر چون

تا تو هستی میمانم

   عکس عاشقانه جدید , عکس عاشقانه 2015 , عکس های عاشقانه غمگین , تکست گرافی عاشقانه

 خدا جونم هنوز جای سوال دارد برایم

از کدامین قسمت روحت در مادرم دمیدی

که در پس این همه ناملایمات

با تشکر وسپاس از تو هر لحظه اش راسپری میکند

 چگونه است که فقط در اغوش تو ارام میگیرد

+ تاريخ سه شنبه سوم اردیبهشت ۱۳۹۲ساعت 19:57 نويسنده هرزال |

هنوزنمیدانم چه چیزی را گم کرده ام که اینگونه در برهوت دست وپا میزنم

                              در برهوتی از تنهایی محض

                 به گمانم من مانده ام

مانده ام جاده های سیاه ناامیدیم را با کدامین قلم رنگ نمایم

ابرهای سیاه ااسمان دلم را با کدامین جرقه به گریستن وادارم

سکوت غمگین زندگیم را با اوای کدامین موسیقی در هم شکنم

خلوت کوچه پس کوچه های سرد و تاریک روحم را با اتش کدامین عشق گرماببخشم

ویرانه های بی کسی ام را با خشتهای رنگین کدامین قصه کودکی از نو بسازم

                       براستی من مانده ام نه وا مانده ام

یادم داده بودند انکه میرود میبازد و انکه میماند

                    برنده ای است با خیال خوشبختی اما نیاموختند مرا

انکه با تمامی ارزوهایش رفتن را انتخاب میکند تا دیگری بماند وزندگی کند

               برنده است یا بازنده و شاید به گمانم بازنده ای برنده

            و این اشفتگی ها ی مشکوک عاشقانه روحم را میازارد

اری من هیچ نمیدانم لیک نیک میدانم

                          بی تو در اوج ارزوهایم تنهای تنهایم  

تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری هفتم www.pichak.net كليك كنيد

خ دایا سخت بیزارم

از این بیهوده ماندنها

از این تکرار بی معنا

از این دنیای بی روئیا

           

عکس عاشقانه 2015 , عکس نوشته عاشقانه 2015 , عکس عاشقانه دختر 2015

             سالهاست که به جای

سایه بی منت پدر

سبزی حضور دوست

سلام سرخ عشق

با سخاوت دستان مهربان تو

سفره هفت سین کامل میشد

ماندهام در این حکایت

که ایا امسال بعد کوچ نابهنگامت تحویل میشود ....!!!؟

+ تاريخ شنبه نوزدهم اسفند ۱۳۹۱ساعت 17:42 نويسنده هرزال |