...........از سایه ای که ادمش رفته

دوستاي خوبم يادتون باشه

به وسعت دنیای مجازی ، واقعی دوستتون دارم

+ تاريخ سه شنبه هجدهم آذر 1393ساعت 12:26 نويسنده هرزال

گرگ عاشق شده بود....

              عاشق طعمه اش!
                       نزدیکش شد

                               بوییدش
                                  بوسیدش
و....
                             با دندان گلویش را درید

                                                 افسوس...و.هزاران افسوس

                                                  "ذات" احساس نمیشناسد!!

 

+ تاريخ یکشنبه شانزدهم آذر 1393ساعت 23:40 نويسنده هرزال

شب تولدم همه گفتن آرزو بکن شعمتو فوت کن....

 چشمام بستم آرزو کردم و شمع فوت کردم...

 مامانم گفت من میدونم چی آرزو کردی..

پول برای کمک به بچه ها ...

 خواهرم گفت ماشین...

برادرم گفت خرید یه مزرعه تو دل کوه ...

 توگفتي يه دنيا مهربوني  ...

 من به همشون نگاه کردم و خندیدم ...

تو دلم گفتم...

 آرزو کردم شمع تولد سال دیگه ام رو سنگ قبرم روشن کنید

 و جای من باد شمع روخاموش کنه....

                             به سلامتی اون شب

وای عجب سگ جونیم من بازم که نفس میکشم

باورش ممکن نیست امان از دست تو ای دختر پاییز

 


ادامه مطلب
+ تاريخ یکشنبه شانزدهم آذر 1393ساعت 12:0 نويسنده هرزال

همواره سكوت كردم تا دل خدا نشكند و  

شاهد اشكهايش نباشم برتنهايي مخلوق بي دفاعش 

 در برابر اين روزگار شوم  

اما اينك كه اشكهاي به ان زلالي را درديدگانش يافتم   

        بي هيچ احساس گناهي

                  به طرز وحشیانه ای غمگینم 

             اري ديگر به طرز وحشیانه ای غمگینم 

                          وبه طرز غریبی دردميكشم

                                    و به طرز عجیبی مرگ می خواهم ...
         

اري من اندك شادي درونيم را به تو خواهم بخشيد  

اندك لبخندي ميان سيل اشكهايم كم است  

                اما سهم بزرگي از زندگانيم است  

و تو اما 

اري تو تمام عالم غصه هايت را بر من بخشيدي  

باكي نيست بخدا ميارزد  

مي ارزد كه بي هيچ عذاب وجداني از خواب بيدار شوي  

و مجبور نباشي نقاب بر صورت زني و با ريا به كسي بگويي 

 چقدر دوستش داري  

با ان كه دوستش نداشته اي هرگز   

اين تنهايي عظيم  مي ارزد به  اين راز مخوف  

كه ديگر مجبور نيستي هر شب در ان بستركذايي 

    شريك فاحشگيهاي شرعي بي احساس گردي 

    من نيك ميدانستم يك روز به پايان ميرسد تمام روياهاي من   

  گرفتار شوم ميان باورها و ارزوهايم

    و من ان شب ان شب شوم نابهنگام تا بسحر  

                                           تمام واژگان تلخم را اشك ريختم  

      وتا به سپيده با باران اشكهايم واژه هايم راسنگسار نمودم

         ان گناه اجباري ان هم اغوشي شرعي مسموم را

                            را به غسل واجب محكوم نمودم  

          و سحرگاه ميان امانجها و روياهايم مرگ را گلچين نمودم  

                   زان رو كه عمري دررخيال خويش پرورده بودم باوري را  

             كه اينك لحظه هاي صبور تنهاييم را ديگر اين 

                                          سكوت ياري نخواهد كرد هرگز   

            ديگر ازصبربيزارم   

                            ديگر  از درد بيزارم  

                                      ديگرازكوچ بيزارم

            وبسي  تلخ فهميدم تو از جنس درد بودي  ازتبار كوچ

   امدي و پاهايت را روي سنگفرش لطافت احساسم گذاشتي  

      ان شب بسيار ضعيف گشتم  ان شب فقط گريستم  

          و اشكها را برقدمگاهت روان ساختم باشد  

                     رد پاي رفتنت را بوسه باران كندكه 

            از عذاب رهانيدند روح مصلوبم را

                   و رو به وفول رو به غروب رهسپار شدم

     ديگرتلخ نبود اين تنهايي  

                    تلخ قضاوتي بود كه به اشتباه نمودي    

                              و اينك كه فرجام اين حس ناكام  

         تنها شعرهاييست كه طعم گس ترديد ميدهد  

                بمانند حس صدايي مايوس با سلامي بي معنا

                           و با انكه درارمانهايم ازغم و درد و مرگ بيزاربودم  

              ديگربا خيالي ارام به طرز وحشیانه ای غمگینم

                                وبه طرز غریبی دردميكشم

                                                و به طرز عجیبی مرگ می خواهم ...
        

 

خدا جونم كاش زودتر ميدانستم سكوتم 

  جان همه را بر لب رسانده است نه ان حادثه شوم   

رفتنت مردانه نبود

حال من

چگونه برای کودک دل

توضیح دهم

این همه نامردی را .....

+ تاريخ چهارشنبه دوازدهم آذر 1393ساعت 17:46 نويسنده هرزال |

مـرا  

نہ قـرص ـہـاے دڪتـر ـهـآ

نہ حـرفـ ـہـاے تو 

نہ ضـربـات ِ سنـگـیـטּ ِ دسـت پـرسـتـآراטּ

بـر روے قـلب ِ خـستـہ امـ

و نہ هیـچ چـیز ِ دیـگـر

از ایـטּ ڪابـوس بیـدار نمےڪند !

مـטּ . .

در گذشـتہ ـہاے نہ چـنـداטּ دور

در خـاطرـاتـم

گـُم شدهـ اَم . .
 

+ تاريخ پنجشنبه ششم آذر 1393ساعت 5:5 نويسنده هرزال

خسته ام... 

کمی برای من مرگ بیاورید.

خاطراتم پوسیده از درد.  

هیــ‌چ كـَس

بعـــد ِ كســـ ـــی نمـٌــرده ...

وَلــــ ــــی ؛

خیــــلی هــا بعد ِ خیلیــــ ـــآ


دیگـــ‌ه زندگــــی نكـَـردَن !

+ تاريخ جمعه سی ام آبان 1393ساعت 18:47 نويسنده هرزال

 

می دونی خیلی باید خوب بود

که بدیهاروندید

که به خیانتها خندید

که هرزگی ها رو بخشید

که دورغها رو راست شنید

که نامردیها رو طاقت آورد

می دونی باید خیلی خوب بود

 من هنوز اینقدر خوب نشدم 

+ تاريخ چهارشنبه چهاردهم آبان 1393ساعت 9:19 نويسنده هرزال

 بی تو طوفان زده دشت جنونم
صید افتاده به خونم
تو چه‌سان می‌گذری غافل از اندوه درونم؟
بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شهر سفر کردی و رفتی
قطره‌ای اشک درخشید به چشمان سیاهم
تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی ...نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی
چون در خانه ببستم،
دگر از پا نشستم
گوییا زلزله آمد،
گوییا خانه فروریخت سر من
بی تو من در همه شهر غریبم
بی تو، کس نشنود از این دل بشکسته صدایی
بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی
تو همه بود و نبودی
تو همه شعر و سرودی
چه گریزی ز بر من
که ز کوی‌ات نگریزم
گر بمیرم ز غم دل
به تو هرگز نستیزم
من و یک لحظه جدایی؟!نتوانم، نتوانم
بی تو من زنده نمانم

+ تاريخ دوشنبه دوازدهم آبان 1393ساعت 15:58 نويسنده هرزال